|
Hei hei!
Under ligger noen utvalgte bilder fra uken. Takk for besøket og jeg håper vi snakkes.
Jarand
|
 |
|
Det banker på døra, "Miss Rustad?!" Jeg vrir meg i søvne, 5 dager i søvndyssende Corner Brook, Newfoundland, har gjort sitt med døgnrytmen, den blir gjerne 3 på ettermiddagen før det er verdt å stå opp. "Miss Rustad?", "Just a sec..." Rommene på Universitetet i Corner Brook (CB) er
upersonlige med tilhørende 80cm knirkete gummimadrasser som er lette å forlate.
Utenfor døren ligger det jeg har ventet på; "Your boat is here", "Pleasant Cove Marina", "Per". Finally. Jeg hiver meg i en taxi med en av de alltid alkholiserte sjåførene i CB, og suser forbi den bemerkelsesløse byen, forbi tidenes dårligste kjøpesenter, cellulosefabrikken, videre ut mot fjorden, fornøyd med at jeg ikke skulle trenge å tilbringe mer tid på den plassen. Noe som skulle vise seg å være feil, men så skulle også Corner Brook vise seg fra en annen side med de nyankomne seilernes tilstedeværelse.
Siden startmotoren til Frilla var brent opp var vi på noe ubestemt tid i CB, som skulle vise seg å være veldig så gjestfri og sjarmerende på sin måte. Første kvelden var ganske så annerledes enn de tidligere dagene jeg hadde tilbrakt alene som hadde bestått av, vel, cappucinoer og surfing på vevet. Ettersom vi (hvertfall jeg) stiftet bekjentskap med screech, spandable og danseglade CBere, ble CB gjenfødt som en aldri så liten utkantperle, godt hjulpet av det upåklagelige selskapet som var kommet i land.
Som dagene gikk opplevde vi gradvise stigninger av den enorme gjestfriheten vi hadde hørt om i Newfoundland. Seilere kom bort og ga oss poser med ullgensere og jakker, snille kvinner bakte brød og ga oss hjemmelaget syltetøy, Gavin, marinaens helt, lånte oss truck hver dag, og inviterte oss til snøkrabbelag, nytrukket, på bryggen, nam-nam, sammen med de gamle seilerne som satt og skrønte på brygga. Tom, engelskmannen, ble sporet ned av en eldre dame han hadde kjøpt ullgenser hos, som kom med mer nybakt brød og godt ned på brygga.
Etter det som var den mest mislykkede "hiken" på "fjellet" noensinne, stakk vi innom baren fra første kvelden for å se etter en genser, da vi øyeblikkelig ble påspandert øl og screech på huset selv, og resten fra folk fra den første kvelden. Sindre skyter forøvrig inn at vi møtte kona til den gamle Liverpool-keeperen Bruce Gobbelaar, som og visstnok er vært trener i norsk tippeliga, så det var stas og for de fotballinteresserte.
Etter 5 dager ordnet det seg med startmotoren til Frilla, og vi satt endelig seil mot L'Anse aux Meadows, den gamle vikingbosetningen helt nord på Newfoundland. Undertegnende, som aldri er vært sjøsyk før, har nok vært landbåren for lenge, for utfarten ble tilbrakt over rekka i en gutteral symfoni som aldri tok slutt. Det var i grunn ganske vakkert å se all morilden som lyste opp når båten skar gjennom på siden, men om de synes det var like vakkert andre veien er uvisst.
På vei til L'Anse aux Meadows så vi de første isfjellene, et majestetisk og merkverdig syn. På selve stedet fant vi ut at de fleste som bodde der var i familie, siden 9 av 10 postkasser hadde etternavnet "Hedderson" på seg. Vi tok turen ut til vikingenes bosetning hvor vi møtte Bjørn the Beautiful, Tora, smeden, hvor vi fikk prøve vikingklær hvor mer enn en plutselig så ut til å være av vikingætt. Gjestfriheten i L'Anse ble personifisert i Lance og hans kone Winnie, som inviterte til ikke mindre enn barbeque med elgburgere og de beste spareribs, hvor vi tilbrakte en hel dag i hjemmet deres, konstant oppvartet. Det skulle ikke gi seg da de pakket med oss selvskutt elgkjøtt, hjortekjøtt, rødvin, diverse klær og sko, og toppet det med 3 gevir til å ha på hver av båtene. Gjestfriheten var egentlig bare overvelmende.
Vi ventet stadig på godt vær til å krysse over til Grønland, som lot vente på seg. Vi valgte å krysse opp til Labradorkysten igjen, til Mary's Harbour, for å korte inn et par dager ettersom vi ventet på et værvindu til krysningen. Det er ikke så mye som huskes fra dette stedet siden tidsrammen forsvinner litt, og noen steder ligger bare igjen som letttåkete detaljer. Men værvinduet kom, og vi satt seil mot utkanten, mot Grønland, endelig! Krysningen tok en 6 dager som også huskes som en tidløs periode hvor man egentlig ikke husker hva man gjorde. Bortsett fra å sitte vakt, nyte å ikke være sjøsyk, spise den gode maten til Kaptein Per, og se en og annen film. Ettersom Grønland nærmet seg kom også isfjellene, men ikke så mange som vi hadde trodd. Noen er like store som tankskip omtrent, men vi holdt god avstand, vel bevisste etter å ha sett Titanic i Mary's Harbour.
Å se land i sikte etter 6 dager til sjøs var en helt fantastisk opplevelse, og man klarer i et sånt øyeblikk ikke helt å skjønne hvorfor folk flyr charter og lander på en flyplass, den eneste måten å komme til et sted er jo i seilbåt!! Grønland var mer massivt en man skulle tro, med store fjellformasjoner i horisonten. Det var rett og slett episk. Innseiling var det beste av norsk natur ganger ti, med bratte fjell i en fjord, isberg, og en og annen sel. Vi kom til land i Augpilatoq, en veiløs, avsides plass med inuittbefolkning, som er episk i seg selv den også. Her har vi gått på fjelltur, kastet steiner ned fjell, og følt oss delvis som sunn ungdom. Alle folkene her er veldig glade, og man lurer på hvorfor barna er så blide og veloppdragne i forhold til norske unger som synes å syte og klage mer. Kanskje det var fordi de ikke har internett og tv? Men så oppdaget vi jo at det hadde de. Og hvorfor de tross alt ser så sunne ut selvom det ikke fins grønnsaker og frukt her? Mange slike mysterier finns her. De har forøvrig den mest episke fotballbanen her, i foten av et 1000meter høyt fjell, hvor hver kamp virker episk selvom man kanskje skulle mene at fotball er en lett åndsløs aktivitet.
Nå venter man på nok et værvindu over til Island mens undertegnede signerer over og ut i og med at vi er en del for sene og man tross alt må komme seg hjem til sommeren, uansett hvor forlokkende det virker å gå i land i Island. Så takk til Kaptein Per, mannskapet på Draugen, Fortitudo og Havfrilla, for en herlig seilas, gode tider og godt selskap! Vel hjem!
-Therese Øijord Rustad
|
|
|
 Det er ikke alltid poeng i å reise til utlandet for å få bra surf. Sjekk ut dette filmklippet for å se noen av de beste bølgene som har vært på Stadt i 2008/2009 sesongen
|
|
Les mer …
|
|
|
BLOG uke 44 og 45 – Vi åpner campen i Marokko!
Etter en fantastisk oktober måned i Portugal med deilige temperaturer, lite vind og glassye bølger var tiden moden for å rette kurs mot Marokko og åpne surfcampen til Lapoint. Med oss fraktet vi 20 surfebrett og 40 våtdrakter + annen bagasje ved hjelp av en liten rød peugeot kalt ”the red rocket” og en stasjonsvogn. Turen tok ca 25 timer, men når vi først var fremme og kjente at temperaturen var rundt 20 grader på nattestid, så tenkte vi ikke så mye på den lange reisen.
I løpet av de to første ukene har Marokko vært et bra sted å være. Mange dager med rundt 30 grader på dagtid og 20 grader om kvelden med stabile og gode bølgeforhold. Vi har hat besøk av både nybegynnere og erfarne surfere og stemningen har vært god på campen selv om vi ikke har vært mer enn 8 – 12 personer. Tim Mattley som vant surfekonkurransen Lapoint Surfout under Friflyt surfefestival har også vært her og gjort ting med surfebrettet sitt som vi ikke trodde var mulig. Luftige airs, floaters, flere meter høye sprayer og en stil som får det til å se lekende lett ut er noen av manøvrene vi har sett han gjøre i vannet (se bilder under).
Campen er nå oppe å går og vi koser oss her nede i Marokko. Så hvis dere er flere som har lyst til å komme ned er vi klar til å ta imot dere.
|
|
|
|
Etter nokre dagar i Atlantic City, med mykje gambling på one-cent-slots og "gratis" alkohol, vendte me baugen nordover atter ein gong, med kurs mot turens neste, store delmål; New York City.
Vêret er bra, og seglasen er fin, og etter vel eit døgn er me ved innseglinga til det store eplet. Me sakkar ned på farta, og lar Havfrilla og Fortitudo ta oss att under BRIDGE. Det er nærast vindstille, sola skin, og US Military flyr rundt i "helikopter" og blåser trær over ende, i det me styrer mot Friheitsgudinna og Hudson River. Me tar oss god tid ved den stolte dama, og tar ein haug med bileter, før me tøffer vidare oppover elva mot Manhattan Island. Det begynner etterkvart å openbara seg for oss kvifor denne byen imponerer alle som besøker den: Ting her er SVÆRT!
Oppover elva segler me forbi både hangarskip, kvalaktivistskip og Concorde-fly, før me kjem fram til West 79th Street Boat Basin, som ligg på, vel, West 79th Street, ganske så midt på Manhattan. Etter mykje om og men, finn me oss ei bøya, og får bu der for 30 US Dallars per natt! 30 dollar! For tre personar! Midt i NYC!
Me kjem oss i land og inntar den obligatoriske ankerdrammen, når Sondre meddeler ein gledeleg nyheit; på vegen oppover har dei snakka mykje om det, og kome fram til at dei skal segla saman med oss til Grønland og Island, istaden for rett til Azorene fra New York! Hurra!
Etterkvart går me oppover i byen. Me vert vel alle like overraska over kor fint, reint, grønt, hyggelig og lite stressande det er i byen! To kvartal aust, og me er på Broadway! Nice! Endå nokre kvartal, og der er Central Park!
Me veit ikkje heilt kva me skal gjera først, då det er så mykje å ta seg til, men fest skal det iallfall bli! Det virker som om alle kjenner noken her, so me må prioritera og nesten lage ein timeplan for kem me skal vere med dei forskjellige dagane. Tora, ei veninne av Vildun som går på danseskule i NY og bur sammen med mange andre likesinnede inviterer på fest i hybelen sin i Harlem. I krysset ved 110th Street! Stor suksess, og det er deilig å møte norsktalande folk i dette store landet! Me møter òg Therese att etter gamalt, som seinare skal vise seg å bli med på ekspedisjonen.
Me brukar dagane på å vandre rundt å ta inn begivenheitane, gå på museum og ete god mat, og det er ikkje til å stikke under ein stein at det blir ein del drikking òg! Alle vil jo festa heila tida!
Havfrilla, Fortitudo og Draugen
 I Jacksonville møtte me jo ei hyggjeleg Hooters-jente som heitte Chassidy, og veninna Ashley, og dei gav oss klar beskjed om at når me kom til New York, måtte me leita opp veninnene deira Nato og Amelia. Som sagt så gjort, desse fantastiske jentene inviterer oss heim til leiligheten sin i Brooklyn før dei i det heile har møtt oss, og spanderer øl og mat på oss! Det blir nokre festar hjå dei, og dei tar oss med ut på brune pubar i Brooklyn... MED bowlingbaner! Heilt utrulig!
Me møter òg Sveinung (som Sindre og Per spelte i band med før) og forloveden Anja, som òg budde i Brooklyn, og det blei nokre festar med dei òg!
Av meir edruelege aktivitetar kan me nevna Empire State Building, Guggenheim Museum, Metropolitan Museum of Art, Intrepid Air and Space Museum, Museum of Natural History, Central Park, Times Square, Little Italy og China Town, Rockefeller Center og så vidare og så vidare.
Etter ti dagar med storbyliv og festing nesten kvar kveld, er me litt slitne og bestemmer oss for at det er på tide å komma seg vidare. Det er litt trist, då me alle er einige om at New York overgikk alle forventnigar, og soleklart er på topp-5 lista over plassar me har besøkt det siste året. Men me må vidare, viss me nokon sinne skal klara å komma oss heim att!
Me kastar loss, og lar baugen atter ein gong peike sørover. Ned til tuppen av Manhattan, rundt, under Brooklyn Bridge, og oppover East River forbi FN-bygningen og opp mot Hell's Gate (Eit ganske crazy stykke elv, med sinnssjuke straumningar, som var litt ubehageleg å segle gjennom).
Me seglar oppover på innsida av Long Island, alle tre båtane. Målet no er ein kanal nordaust i Massachussetts, der me tar den siste stoppen vår i ein by kalla Sandwich (!!) før ferda går vidare til nytt land; Canada!
 
|
|
|
Gjennom en uke ble camplivet i Marokko fulgt. I denne reportasjen ligger det noen virkelige bra surfeklipp og intervju med Lisa Peterson.
|
|
Les mer …
|
|
In the latest number of Nordicsurfers mag you can read about Lapoint Surfcamp Portugal and Marocco boss Lisa Petersson. Lapoint owners and surfers, Alexandre Grilo and Peter Hanssen is also showing some moves in the magazine.
|
|
Les mer …
|
|
A day in November we decided to leave the office and go out surf. On the trip was Frode Sandbech, Christian Halland and Sebastian Kjellström.
|
|
Les mer …
|
|
|
|
Me ruslar rundt på kaien i Jolly Marina. Me har akkurat ankra opp utanfor denne store fritidsbåthavna i Antigua, og leitar no etter noko å finne på. Rutho er endå med oss. Ho hadde håp om å få kite på stranda, men det visar seg atter ein gong at det er for lite vind. Ein vert rastlaus av den slags. Ved sida av Fortitudo ligg det ein svær, blå seglbåt med flagg frå sjølvaste Amerika. Båten har to surfebrett stroppa til targabøylen som står over cockpitten. Eg vert nyfiken og spør dei eldre herrene ombord om dei veit om nokre surfespots i området. Det gjer dei. Dei har leita og leita. Dei har vore her fleire gonger tidlegare. Og fyrst for nokre dagar sidan fann dei ei lita øy, kor det visstnok skal være gode forhald. Og dei skal dit neste morgon. Interessert i å verte med? Sjølvsagt. Me avtalar at dei skal plukke oss opp neste morgon.
0800 vert me kalla opp på radioen av S/Y Blue Whale. Dei spør om me er klare. Det er me ikkje, men eg svarar ja. Eg er supergira. Diverre er det ingen andre som er det. Sindre, Jahn Erik, Rutho og samtlege i S/Y Fortitudo har bestemt seg for å heller prøve ut ei lita strand rett utanfor marianen. Og slik endar det med at eg og dei tre karane frå Texas reiser på vår eiga lille miniekspedisjon. Resultatet vert over all forventing.
Det visar seg at to av dei tre karane ombord berre jobbar på båten. Mens eg og kapteinen sitt og drikk kaffi og pratar om surf, diskar mannskapet opp med mat, drikke og kva enn ein sku spørre om. For ein draum. Kapteinen fortel at han er arkitekt. Og at han har surfa sidan 1968. Brått får me mykje å prate om. Men samtalen vert avbrutt då han nærmast hiv matfatet frå seg og peikar ekstatisk. Sjå på den høgrebølga der! Den eldre mannen trippar opp og ned og spring fram og tilbake på båten like energisk som ei bikkje som akkurat har funne ut at den skal på tur.
Me ankrar opp i ein djupare kanal mellom to små øyer. Den største er på størrelse med ein fotballbane. Den minste er bare ein klump av koralrev og havarerte båtar. Rundt kvar av øyene kan eg telle omkring 3 kortare pointbreaks. Det er berre å velje ei bølge og padle avgarde. Men det visar seg at padling er for arbeidarar. Kapteinen plystrar på mannskapet som sjøsetter lettbåten og køyrer oss til utvalgt bølge. Han forklarer at når ein passerar 60 er det lov å spare energien til sjølve surfinga.
Bølga er krapp og rask. Om ein sku falle er det omkring 40 cm med vatten før huden får smake svia av det sylskarpe koralrevet. Mens me ligg uti patruljerer mannskapet rundt oss med lettbåten. Dei gjer beskjed når det ein skjelden gong passerer ein hai, og passar på å være til stade om nokon av oss sku skade oss. HMS-terningkast 6 til S/Y Blue Whale.
Etter eit par timar har kapteinen fått nok. Han fortel at han helst ikkje vil surfe på seg fleire hjarteinfarkt. Me seglar tilbake til stranda kor Draugen ligg oppankra mens mannskapet lagar lunsj og serverer kaffi. Eg takkar fint for meg, og dei eldre herrene forlet meg.
Draugen står tom då eg kjem ombord. Alle surfebretta er borte. Eg tek opp kikaren og ser inn på stranda. Heile mannskapet, samt Fortitudogjengen ligg spredd i vatnet på kvar sitt surfebrett. Eg padlar inn og fortel om den fantastiske plassen eg akkurat har vore på. Me bestemmer oss for å handle inn litt grillmat og øl, og reise opp dit neste morgon.
Sola står endå lågt på himmelen då me hiv anker på samme stad kor Amerikanarane viste meg. Bølgene er litt mindre i dag, men forhalda bortimot perfekte. Me padlar frå bølge til bølge, og surfar nærmare 7 timar i strekk. Gode og utmatta padlar me inn til øya, fyrer opp grillen, og feirer vår eiga tilværelse med eit par øl og litt gitarspel.
Me står opp tidleg neste morgon, og nyt dei glassklåre bølgene til tidleg ettermiddag då me reiser vidare til st. Johns Harbour. Her ligg det kun to andre båtar, den svenske jentebåten Cantare og norske Fortia. Me et ein felles middag, dekkar opp kaien til fest, og dansar til langt på natt.
Neste morgon vert alle invitert til Fortia på nybaka brød og brunost. Her blir me værande nokre dagar før ferda går vidare til BVI
Vildun
Jahn Erik
Per
Emil
Fest på kaien
Frukost hjå Fortia
Crazy svenske jenter. S/Y Cantare |
|
|
|
Det er noko med bursdagsfeiringar som alltid går galt for min del. For litt over ei veke sidan hadde Jahn Erik storfest. Stinga etter festen er akkurat fjerna. Eg er skalla og har eit svært arr i panna. Denne gongen er det eg som fyllar 25
Det er 19. januar. Caroline dro frå Canouan i går, og ferda går atter ein gong nordover. Det er seint på kvelden. Me nærmar oss St.Lucia kor Ruth Helene ventar på oss. Ho har flydd inn nokre dagar tidlegare for å få tid til å kite litt på the Reef, søraust på st.Lucia. Ikkje mange mila unna ligg havnebyen Vieux Fort kor me har planlagt å ankre opp. Men ettersom me nærmar oss ser me at det kun er markert ankring for container-skip i karta. Me forkastar idèen om Vieux Fort, og navigerar oss inn mellom reva på the Reef, og ankrar opp i le for dei store bølgene.
Ikkje lenge etter adkomst har vår eigenrådige dingy tatt oss til land, og me møter Rutho som skal mønstre på i omkring fire veker. Me reiser til nærmaste bar og legg ein plan for dei neste dagane. Eg har bursdag dagen etter, og vil gjerne feire den på ei strand omkring 20 mil lenger nord. Planen vert då å sjekke inn i landet neste morgon, kjøpe fersk fisk, minigrill og øl, reise nordover og ta ei roleg feiring på ei strand under palmetrær.
20. januar kjem me oss opp tidleg. Atter ein gong køyrer me inn til land kor Rutho framleis befinn seg. Resten av manskapet lånar dusjen på kitecampen mens eg tar taxi til Vieux Fort for å sjekke inn. Turen går fyrst til customs. I byrjinga går alt som smurt. Alle papir er på plass, og customs-offiseren er i godt leie. Alt går strålande heilt til han spør meg om korleis eg kom meg forbi havnevaktene i marinaen. Åja, svarar eg, me ligg to mil aust herifrå. Så me ankra berre opp og tok gummibåten til land.
"YOU DID WHAT!?" han slår dei enorme hendene sine i bordet, lener seg seg sakte mot meg og ser meg djupt inn i augene.
"Come with me!" seier han og dreg meg inn på bakrommet. Eg vert kommandert ned i ein stol. To andre vaktar kjem inn for å passe på at eg ikkje stikk av. Han spør meg om att og om att kva faen me gjer med båten vår på the Reef. Når ein kjem til eit land må ein sjekke inn i ei customs-havn, ein kan ikkje berre ankre opp kor som helst. Eg prøver å fortelle han om internasjonale reglar der ein har 24 timar på seg for å sjekke inn, men han vil ikkje høyre. Og stemningen vert heller ikkje betre av at eg prøver å bagatellisere situasjonen utifrå at me faktisk ligg i gåavstand til customskontoret.
Den maktsjuke jævelen fortel meg at området me har ankra opp i er kjent for mykje narkotrafikk, og at vårt opphald der er særs mistenksamt.
"Korleis fekk du arret i panna?"
"Eg hadde eit uhell." Svarar eg.
"Var du i slosskamp?"
"Nei, eg gjekk på trynet i eit badebasseng!!" seier eg og tvinger fram ein kort, falsk latter.
"Var du full!?"
"ehh... Litt!" Han brummar litt og skriv i boka si.
Der går kaldt nedover ryggen på meg då han fortel meg at no må eg faktisk i fengsel mens dei søker båten for narkotika på tørrdokk i omlag to veker. Og at denne operasjonen vil koste oss minst 5000 dollar. Nei,nei, nei. Eg vil ikkje i fengsel. Me har jo berre ankra på feil plass. På kvar einaste øy me har vore på har ikkje dette vore eit problem. Men tydelegvis er det ikkje like enkelt på st.Lucia.
"Er det absolutt ikkje noko eg kan gjere?"spør eg
"Eg kan love deg at du ikkje kjem til å finne noko som helst om du leitar i båten. Kan du ikkje ransake båten mens den ligg i sjøen? Me har uansett tenkt å reise inn til Vieux Fort i løpet av dagen."
Han har allrede ringt kystvakta som visstnok skal være på veg for å "plukke opp" skuta vår. Eg er redd. Det har vore nok av uforutsigbare utgifter, og to veker i fengsel står heller ikkje øverst på ynskjelista på bursdagen min.
Etter mange timar med trusslar og avhør prøver eg det skitne trikset. Tanken på å miste såpa i dusjen surrar rundt i hovudet mitt. Eg vil ikkje i fengel!
" Er det ikkje noko eg kan betale deg no, for å sleppe alt dette styret?"
Den enorme gorillaen legg handa under haka og spankulerer fram og tilbake i det lille murrommet som minnar meir om eit torturkammer enn eit avhørslokale.
"Hmmmm...Du kan betale ei bot på 500 dollar, no. I cash. Men me må gjennomsøke båten der den ligg mens du må vente i fengsel."
"Greit!" seier eg og fortel han at eg ikkje har pengar akkurat no, så eg må nok ta taxi til nærmaste minibank. Han godtar forslaget og bestiller ein taxi til meg.
Eg sett meg i taxien " to the Reef, NOW!".
Den stakkars taxisjåføren gjer på alt han kan. Eg betalar han ekstra. For å halde tett om kor han køyrer meg, og for å bryte fartsgrensene.
På stranda ved the Reef sitt Jahn Erik, Sindre og Rutho med kvar sin hamburgar rundt eit lite bord under ei palme.
"Hallaos, kaptein! gjekk det fint?" Smilar Rutho.
"NEI, kom dekan til helvette i båten og køyr båten bort til Vieux Fort NO!"
"Det er ein kystvaktbåt på veg hit. Om den kjem hit før de reiser så må eg i fengsel for dagen mens dei skrur båten frå kvarandre. Er lite gira på det! Kom dekan avgårde!"
Eg sping opp att til taxien, mens mannskapet forvirra ror ut att til skuta. På veg tilbake stoppar eg innom ein minibank og casher ut pengar til den skitne, korrupte drittsekken.
Då eg kjem tilbake er udyret heldigvis opptatt med ein annan kar, men brukar mindre tid sidan han har landa båten på ein plass der dei ikkje kan utnytte situasjonen. Etter 20 min er det atter ein gong min tur. Han tar meg inn att på det mørke betongrommet og spør om eg har pengar til han. Ja, eg har det. Eg får beskjed om å vente. Og eg venter, men på noko heilt anna. Endeleg ser eg teiknet eg har venta på.
"Sjå der!" seier eg og pekar ut mot havet.
"Det er båten min. Mannskapet har sikkert gått lei av å vente og tatt båten bort hit sidan det tok så lang tid!"
"Sjå, her har du pengane. Kan du ikkje bare ta dei, så gløymer me dette. Eg fyllar 25 år i dag, og vil helst ikkje tilbringe dagen i fengsel mens de leiter forjeves i båten. Eg lovar, de kjem ikkje til å finne noko!"
Han tel pengane nøye og studerer passet mitt for å stadfeste at eg faktisk fyller år. Så går han sakte rundt i rommet mens han tenker hardt og brummer.
"Okey!" seier han då dei andre vaktane har forlatt rommet. Han stikk pengane i lomma og gjer meg ein "kvittering" på at båten er gjennomsøkt. Skuldrane mine vert 4500 dollar lettare. Dei lar meg gå.
Eg møtar dei andre. Me går innover gatene for å kjøpe litt pils mens dei lokale ropar `skinhead` etter meg. For ein motiverande dag! På markedet får me tak i ein stor king fish, og moralen stig brått. Det er seint på ettermiddagen, og planen om å segle 20 mil vert lagt på is. Pilsen me har kjøpt vert òg lagt på is - Ei bøtte med is. Me tar til takke med den lille stranda utanfor Viuex Fort, som visar seg å være særs idyllisk.
Kvelden endar bra. Me grillar fisk, drikk øl, spelar gitar og ukulele mens sola går ned. Sjølv om det har vorte ein dyr dag kan me ikkje anna enn å le av det som har hendt.
|
|
|
|
|
|
|
Etter drøye 2 mnd i Unaited States of Emerica må skuta vidare,viss den skal
rekka å bli pussa opp og solgt i sommar. Me var innom Massachussetts, Sandwich og
satt mykje på Sandwich Café og åt sandwich og drakk kaffe. Me tok oss óg tida til å sjå
filmen The Perfect Storm sidan me skulle ferdast i samme farvann som desse galne fiskarane.
Derfra skulle omtrent 380 sjømil leggjast bak seg, og S/Y Draugen skal entra nytt land, Canada.
Det vart forøvrig ei storslagen 17. mai feiring på havet, med høg sigarføring, pølser i brød, Jahn Erik fekk¨
seg ein brus, me køyrte i tog med Fortitudo og Havfrilla, sang nasjonalsangen over VHF'en, og i solnedgangen
åt me jordbær og delte ei flaske vin. Magisk.
Sidan me no entrar nytt land, ventar det også ein ny runde med customs. Me sklir inn i Armdale Yacht Club
i blå himmel og sol. Ivrige etter å tråkke i land, dusje og innta den obligatoriske ankerdrammen, ringer me customs
og informerer dei om vår ankomst. Dette utvikla seg til å bli eit ublidt møte med det som seinere skulle vise seg å være
eit heilt utruleg snilt og hjelpsomt folkeslag. Etter eit par timar kjem tollarane. Først får me beskjed om å gå
ut av båten og stille oss på kvar vår utstikker på flytebrygga, og ikkje prate med kvarandre. Me skjønnar lite.
Dei seier at båtane er mistenkt for å smugle inn narkotika til landet. Dette var nytt for oss. Me hadde på forhånd
høyrt at det kunne ta litt tid å sjekka inn i Canada, og at dei kunne være vanskelige, men dette var jo heilt meiningslaust.
Ikkje veit me kva som var årsaken til razziaen, om det var Berserk som nokon år tidlegare kom med Hells Angels medlem,
at me hadde 4 surfebrett surra fast på dekk, eller om dei tolka sjørøvarflagget som om me kom for å drikke, plyndre og voldta.
Mens bikkja leita etter narko og våpen og eit par lubne tollere med pilotbriller og skinnhansker leita etter barneporno, kom
Sondre fra Fortitudo ned bakken, nydusja og fin, og skjønte ingenting når me stod oppstilt som convicts på brygga og ein gjeng
med uniformar gikk amokk i båtane. Han fekk og kjeft for å ha forlatt båten før me var klarert inn i landet. I løpet av razziaen
kom manageren på Yacht Club'en og kjefta på tollarane fordi dei hadde feilparkert, noko tollarane var særs misfornøygd med
sidan det kun var deiras bilar som stod der. Hjelper ikkje, sa manageren, og gav oss eit lurt smil og eit blunk når han traska
opp igjen på Yacht Club'en sin. Etter 5 timar var me innklarert og godkjende i Canada.
Klare for børst etter ein tålmodig dag på brygga, kjem me inn på Armdale Yacht Club. Her er me meir enn velkomne, og stamgjestane
er svært nysgjerrige på oss. Nokon av dei tok til og med bileter mens båtane vart ransaka. Me forklarar den vanlege regla; me har
ein 36 fot seglbåt, er fra Norge, har segla sidan i fjor sommar, ja, me har møtt på høge bølger og røft vær, og er as we speak på veg
heim att til fedrelandet. Dei seier at er det noko dei kan hjelpe oss med så er det berre å seie ifrå. Det passa jo oss utmerket. Me
reknar Halifax som siste urbane stopp, det me kan få tak i deler, varme klær og utstyr som me treng vidare på dei neste etappane. Dei lokale
køyrer oss oss rundt, eine dagen i 8 lange timar i solsteiken for å få tak i det me treng. Han ringer rundt og ordner opp. Treng ein
skruer? Ja då kjenner gutane ein fyr som har spesialisert seg på skruer og bolter, men då må me over på motsatt ende av byen. Dette
var uansett ein effektiv måte å sjå byen på. Me køyrer blant anna forbi ein "Cold Beer Drive Thru"(!), og gravplassen til store deler
av dei omkomne frå Titanic. Halifax var den nærmaste havnebyen, så det var logisk å dra dei omkomne inn hit og gravlegge dei her, seier Terry. Såg faktisk navnet Jack Dawson på eine gravstøtta. Titanic vart sjølvsagt obligatorisk å sjå, (nett som ikkje alle har sett den 14 ganger
allerede) som ein advarsel, før me seglar våre eigne isfjell i møte.
Me slår i hjel dagane med båtmekk, vasking og innkjøp av diverse. Kyrre og Per vært med den lokale seglforeninga å seglar regatta. Dei vært piska
rundt på dekk som to øst-europeiske horer, og gjer det faktisk så bra at dei vann sin klasse. Premiar vært utdelt. Forresten, når me segla frå Jacksonville
til Atlantic City, stanga me borti ein ganske så stiv kuling, og eine fokk'en vår blas på havet. Kapteinen til Per fekk høyre om denne mildt sagt tragiske
historia, og fekk slik ei medkjendsle for desse unge seglarane, at ho ville gi dei eit segl. Så me fekk rett og slett ein high performance genoa av ho.
Mykje takket være god innsats frå Per'n i regattaen vil eg tru. Dette gjenspeiglar kor tvers igjennom snille desse folka var. Dei sparte
oss for mykje tid, pengar og arbeid. Einaste dei forventa, var samme behandling om dei ein gong kom til Norge.
Når me segla rundt i USA, rakk eg å sjå 7 sesongar av ein canadisk TV-serie som heiter Trailer Park Boys, noko resten av mannskapet ombord i båtane
fekk streng beskjed om å sjå og, rett og slett fordi det er ein hysterisk morosam serie. Og det var lenge den store snakkisen. Kort fortalt
handlar det om ein gjeng med white trash, som bur i ein trailer park, der den alkoholiserte Jim Lahey skal fungere som lovens lange arm. Bør sjåast av alle.
Men etter eit par dagar på yachtklubbens solide bar, er det ikkje til å unngå å treffe på John Dunsworth aka Jim Lahey! Eg kjenner det kriblar i magen, det
er nesten som når julenissen kjem på julaften. Han går i baren og bestiller seg ein rom og cola, mens eg mannar meg opp til å gå bort til han. Eg finn
ein reklamebrosjyre frå yacht klubben og går bort og spør etter autografen. "You've seen the show?", spør han. OM eg har seier eg! Mannskapet såg ikkje
meg på to veker ein periode, noko som skal godt gjerast når me bur i ein båt. Han spring ned i bilen og hentar nokre bilder som han har, og signerer og
teiknar på desse mens han fortell om nye filmar, tv-show, og gurglar nedpå drinken sin. Han fortel at "Bubbles", han som jobbar med å stjele handlevogner,
fikse dei opp og selge dei tilbake til kjøpesentera, ser ut som han har eit snev av downs syndrom og bruker 3cm tjukke brilleglas, har ein pub i byen, men
den vart desverre nedlagt for ikkje lenge sidan. Uansett, dette var eit stort møte for oss. Seinare går me forbi puben til Bubbles. Og OM me gler oss
til den nye TV-serien "Drunk and on drugs happy funtime hour" som skal være ferdig innspelt no.
 
Eg og Per får eine laurdagen sjansen til å gjere comeback på scena. Dei hadde jamsession på klubben, med fullt PA-anlegg. Me fekk med oss Emil frå Fortitudo
på trommer, då trommis/maskinisten våres vart etterlatt i Portugal, i fjor sommer. Me spelte gamle klassikarar som Creep-Radiohead, Hound dog-Elvis. Det
vart god stemning i lokalet. Men nytta og høve til å få med oss Champions League finalen mellom Bayern og Inter, noko som skulle få eit trist utfall for
kapteinen i Fortitudo, som er halvt tysker. Han vart så lei seg når de tapte, at han reiste tilbake til Norge til venner og familie for å sørge. Dette synest
me var utruleg trist, for han er ein kjernekar med mykje underhaldningsverdi, og me ville veldig gjerne hatt han med oss til Grønland og Island. Men sånn er
livet på havet, ein mister av og til folk på vegen.
Me har avtale om å møta Therese, ei arkitektstudentkollega av han Per. Ho skal me møta i Corner Brooke, Newfoundland. Men på vegen møter me hindringar.
Drittvær, vind i trynet, og ein motor som ikkje samarbeidar like bra heile tida. Me velger å gå i nødhavn i Isle Madame. Der går nesten alt til helvete. Vinden
uler i stiv kuling, og motoren er ein drittsekk (null kjølevann kjem ut). Me må legge til for segl og prøve å starte motoren i det vi skal bakke, forå stoppe båten.
Me sklir inn mot kaien, motoren vært starta, vinden har me sjølvsagt no i ryggen, og motoren går ikkje i gir. Heldigvis stod det 3 karer og hjalp til med å ta i mot
oss, ellers hadde me nok godt tvers igjennom brygga.
Etterkvart kjem me oss videre til Port Hawkesbury, der me ligger værfast. Me vært gjenforent med Havfrilla og
Fortitudo. Therese tvinner tommeltotter mens ho ventar på oss i Corner Brooke. |
|
|
 Lapoint har ankommet Portugal og Esposende for sommeren. Instruktørene har fått noen gode dager med vind, og har testet både
|
|
Les mer …
|
 Noen gang lurt på hvordan det er å reise til Portugal å besøke Lapoint Surfcamp? Sjekk ut denne videoen, så finner du ut av.
|
|
Les mer …
|
|
Thursday the 26th of February we decided to have a diffrent lunch break...check it out!
|
|
Les mer …
|
|
|
|
Vinden er ikkje med oss. Dei snaue 700 mila går ikkje like fort som beregna. Det er motvind og me har begrensa med diesel. Også tida er knapp. Om få dagar landar Caroline, Kristi, Mari og Christian i Florida. Tida går seint, vinden bles seinare. Sakte men sikkert seglar me forbi Haiti, Cuba og delar av Bahamas. Målet er Key West, Florida.
Ei veke etter avreise ser me land. Me kryssar oss fram og tilbake, kjempar mot golfstraumen og kjem oss endeleg inn til lukten av hamburgar. Amerika ynskjer oss velkomne.
Me er framme to dagar før kjærastar og ymse folk landar. Vasking og den obligatoriske ankerdram/pubrunden vert unnagjort -me er klare for besøk!
Endeleg er dagen her. Om mogleg går tida endå seinare no enn den gjorde på sjøen. Me trippar rundt på brygga og ser oss litt rundt om i byen for å få tida til å gå. Eg sitt utanfor butikken og tar meg ein pils då det rullar inn ein bil med fire kjende, smilande fjes. Kjærastane våre er her! Det er og vår sakna maskinist som hoppa av i Portugal.
Meg og Carro tar inn på hotell og nyt nokre dagar på land. Saman med resten av gjengen blir det trivlege kveldar og solfylte dagar. Key West visar seg å være ein bra plass. Dei fleste av innbyggjarane er gamle ex-hippiar som stort sett berre syklar rundt i gatene med håret flaksande i vinden. Me heng på Sloppy Joe`s og et Key Lime Pie før seglasen går vidare nordover, rettare bestemt Miami.
To dagar seinare seglar me inn mot skylinen av Miami. Sola skin og stemninga er på topp. Etter tre månadar i Karibien er synet av storbyen overvelmande. Me kallar opp havna på VHF`en og legg til i kjernen av sjølvaste Miami.
Miami er stort. Avstandane enorme. Og som ein smakebit på resten av Amerika er byen lite tilrettelagt for fotgjengarar. Taxiturane vert mange, og pengane forsvinn på merkeleg måte fort i storbyen. Etter nokre dagar bestemmer me oss for å segle 60 mil lenger nord, rettare bestemt Fort Lauderdale.
 
 
Me finn ei lita havn utanfor byen, kor Fortitudo ligg og venter på oss og ein ny motor. Diverre har Havfrilla reist tidlegare samme dagen som me kom. Fort Lauderdale er det ein smule dødt. Me brukar dagane til shopping, tennis, henging på stranda og mange gode restaurantbesøk. I leit etter privatliv kjem me over Hyatt hotell med relativt ok prisar for luksuriøse rom. Me leigar tre rom og lar stakkars Sindre få sitt eige privatliv i båten. Frå hotellet får me organisert ein tur til Everglades kor me reiser på aligatorsafari saman med heile gjengen. Me såg to.
Litt over to fantastiske veker seinare må landkrabbane heimatt til skule og jobb. Etter ein fuktig avskjed er det igjen på tide med litt båtarbeid før turen går vidare til Cape Canaveral. Denne gongen er det Sindre som skal møte kjendsfolk. Me legg oss til i marianen og går i anskaffelse av leigebil. Med skral økonomi spør me etter den billegaste bilen. Det visar seg at dei ikkje har den inne, så me får ein splitter ny Ford Mustang for samme prisen. Fyrst går turen til fornøyelsesparken Universal Studios. Me et is og tar berg- og dalbane. Ein av dei går så fort at Sindre mistar førarkortet sitt, saman med resten av innhaldet i lommboka. Dag to med vår nye bil går til Orlando, kor me møtar Silje - ei gammal kjenning av Sindre, som for tida jobbar på Disney World og lever i trua om at beltedyr er ein utdøydd dinosaur. Ho tar oss med på House of Blues. Både eg og Sindre vert kasta ut. Underteikna i edru tilstand. Sindre pga manglande identifikasjon.
    
Atter ein gong må turen gå vidare. Neste stopp er Jacksonville, som forøvrig er Amerikas største by, i areal. Dette, i kombinasjon med lite befolkning gjør staden til ein spøkelsesby. Gatene er tomme for folk. Det er ingen bilar i vegane. Dei fleste butikkane er stengt. Kollektiv transport er eit framandord, og ventetida på taxi er oppimot 30 minutter. Men heldigvis er det litt liv rundt kaianlegget, kor det er gratis å ligge. Dei fleste måltida vert konsumert på Hooters, som ligg belagelige 8 meter frå båten. Her vert me kjent med Chassidy, som visar oss og Fortitudo litt rundt på lokale barar.
Etter å ha fått delen me har venta på i Jacksonville gjer me oss klare for neste lange seglas. Neste planlagte stopp er Atlantic City, kor me atter ein gong skal gjenforenast med Havfrilla.
|
|
|
|
Dominikanske Republikk er karibias nest største øy, og vart oppdaga av Christopher Columbus i 1492, og av S/Y Draugen, våren 2010. Vestre del av øyriket er okkupert av Haiti, så som kjent hadde eit uhell med eit lite jordskjelv 12. januar. Jordskjelvet vart målt til 7,3 på Richters skala, og gjorde store skader, ca 230 000 omkommne. Skadede vart evakuert til blant anna den amerikanske basen Guantanamo på Cuba, og til Dominikanske Republikk.
Arbeidsledigheit, statlig korrupsjon og dårlig elektrikerarbeid preger landet i dag. Men Dom. Rep. er alikevel eit av karibias mest attraktive turistmål, med gjennomsnittstemperatur på 26 grader og golfbaner som er åpne året rundt. Musikk og sport er og ein viktig del av kulturen her. Mange kjenner kansje til "merengue" som er nasjonaldansen i Dominikanske. Men for vår del var det anskaffelse av amerikansk Visa som var hovudmålet på denne øya, noko som er både lettare og billigare sagt enn gjort! Etter 290 telefonsamtaler med den amerikanske ambassaden på Dominikanske Rep. der forresten ingen var samstemt på kva dei skulle sei til oss, fant me ut at me måtte gå i banken for å kjøpa oss ein pin-kode. Denne pinkoden kan ein kun bruke ein gong, pr. person. Det vil og seie kun ein telefonsamtale, så viss ein ikkje har tunga beint i munnen første gongen ein ringer inn, så er det straka vegen tilbake i banken å kjøpa ny. Me hadde fått høyra frå jungeltelegrafen på de Britisk Jomfruøyene, at etter at ein hadde komt gjennom skulle det kun ta eit par tre dager før ein fekk intervju med ambassaden. Dette var ikkje tilfelle, me måtte vente ca 10 dager, noko som førte til at me fekk eit innsnevra tidsbudsjett og måtte droppe å besøke Cuba på vegen til USA. Der ventar kjærastane til Per, Jahn Erik, og maskinist Christian, som måtte forlate oss i Portugal pga han ikkje klarte å holde på maten ombord. Kjærasten hans, Mari kjem og på besøk til oss igjen der.
Me flyter inn i ei herlig bukt i Samana, omringa av kvaler. Me befinner oss no på østsida av øya, og vært møtt med opne armar av gateselgarar og hjelpsomme altmuligmenn. Spør ein etter vegen, går dei gjerne heile vegen med deg og viser deg døra du skal gå inn, dei tar ikkje mykje betalt heller. Men me fant oss ein tolk, i og med at spansken min ikkje er blankpussa og polert, i tillegg til at de snakker litt annleis her enn i andre spansktalande land, og engelsk kan ein berre gløyme, då kjem ein ikkje ein meter. Så han hjalp oss med innklarering og innsjekking.
Mens me ventar på møtet med ambassaden hopper me på bussen, som var ein 3 timar lang herlig opplevelse i seg sjølv, og tek turen til hovudstaden, Santo Domingo. Her hooker me opp med gutta i Fortitudo for å finne på nokre fantestrekar. Me klarar å spore opp ein basketball/volleyballbane. De lokale jentene hadde volleyball trening, så me slapp ikkje til med det første, men me lente oss tilbake og kvilte augo imens. Etterpå spelte S/Y Fortitudo ein kamp mot trenarane til jentelaget, og dei gjorde det bra! Heilt til dei tapte...
Etter kvart får S/Y Havfrilla satt kurs mot øyriket og. På veg ut av Samana treffer me på dei, og me segler saman opp til Ocean World Marina i Puerto Plata, som minna litt om Disney World. Der var dyre-show og casino. Det var ikkje den billigaste marinaen, og me fekk ikkje tilbake noko pengar på casinoet heller, eg vart "out-James Bond'a", som Erik sa det så fint. Me leiger bil og nokon av oss reiser på ein miniekskursjon til Cabarete, der det visstnok skulle være ein surfespot. Men bølgene var ikkje med oss, så det heile endte med ei parkeringsbot. Som eg nevnte tidlegare har Haiti hatt eit jordskjelv, og dei treng vår hjelp. Og sidan me alikevel hadde bilen, kvifor ikkje ta ein roadtrip til Haiti. Me hiv oss i bilen, stopper på bensinstasjonen og kjøper øl, og litt bensin, og gir gass. Tre timare seinare, klokka tikkar rundt midnatt og me møter veggen, eller porten som skulle føra oss over grensa til Haiti. Men den var stengt, og åpna ikkje før kl 0800 dagen derpå. Me kjøpte oss litt nattmat og finn ut at då kan Haiti berre ha det så godt. Me setter kursen tilbake til marinen i Puerto Plata. På veg tilbake vært me stoppa sikkert 14 gonger av militære vakter med pumpehagle, som lyser inn i bilen og sjekker at me ikkje har smugla med oss ein Haitar inn i landet.
Etter at me alle har fått godkjent visa for USA i hende, kastar me loss og set kursen mot Amerika, nærare bestemt Key West, Florida. Seilasen brukar me til å fiske, ete god mat, sleike sol og preike med US Coast Guard, som støtt og stadig kallar oss opp på radioen og flyr over oss. Det kan for såvidt være betryggande og, at de passar på oss.
 
|
|
|
|
Seglasen frå Antigua har vore lang. Til motorens fortvilelse har det vore vindstille. Rutho forlot oss før me la frå kai ved Jolly Marina. Men no er me endeleg framme ved øygruppa Virgin Islands som består av ein britisk og ein amerikansk del. Sidan me endå ikkje har gått i anskaffelse av US-Visum har me ikkje anna valg enn å gå i land på den britiske delen. Både me og S/Y Fortitudo har ein del praktiske ting som ordnast, så me hiv ankeret utanfor hovudstaden Road Town, på øya Tortola. Me blir værande her for å skru litt motor og feste nokre dagar før ferda skal gå vidare til Dominikanske Republikk. Men i surf-spot-boka Storm Rider Guide står det merka World Class Wave på den andre sida av Tortola. Etter ein grundig sjekk av værmeldingen ser me at både bølge- og vindretningen er optimal. Me har ikkje noko anna valg enn å bli værande eit par dagar til.
Me ankrar opp i Cane Garden Bay rett før skumring. Omkring 50 meter frå oppankringsplassen rullar det inn bølge på bølge. Lange, kjapper bølger. Det boblar i blodet. Eg rekk akkurat å padle ut og få eit par bølger før det er svarte natta.
Neste morgon rullar bølga framleis.Trufast og folketom. Ein rask porsjon med havregraut og kaffi vert konsumert før eg padlar ut. Ikkje lenge etter får eg selskap av to karar frå Panama. Mens eg ligg og ventar på min tur ser eg plutselig ei finne stikke opp frå vatnet. Eg har sett mange delfinar på turen. Dette, derimot, er ikkje ein delfin. Eg prikkar ein av dei to karane på ryggen.
"What?!"
"Ehh..I think I saw a shark..?"
"Really? What did the fin look like?"
Eg gjennskapar forma med peikefingrane mine. Og forklarer størrelsen på beistet som sirkla rundt meg.
"Oh! That`s a shark!!"
Alle ser litt fortvila på kvarandre utan å seie eit ord. Men stillheita vert avbrutt av at ein delfin blåsar luft opp rett ved sida av oss.
" Umh... I think we`re pretty safe as long as there`s dolphins around. They will protect us. Just like Flipper. And it would have been too bad to leave now. The wave is so good, and we have it all to ourselves." Seier ein av dei vise Panamanarane.
Sjølv er eg litt skeptisk. Men det skal ikkje meir enn ei god bølge til for å gløyme haien.
|
|
|
Etter ei lengre tid enn planlagt på St. Lucia, med altfor mykje festing (spesielt etter at Havfrilla (Havfylla), Fortitudo og Safari ankom), og tidenes tur på golf/offroad-banen, setter me kursen ut av marinaen i Rodney Bay nord på øya. Det har vore fine dagar og me har blitt bedre kjent med dei andre båtane, og ikkje minst ein vannpiperøykande jøde som hadde segla frå Israel. Morsomme situasjonar oppstod sjølvsagt når me sitt rundt eit bord på ein lokal open-air bar, og røyken står i "taket." Dei lokale verkar som dei ikkje har sett noko meir fantastisk før, og fleire går forbi, stoppar, kjem bort og seier "Heyyy, what you got there man?"
"It's my Shishah!" seier jøden.. "it's apple tobacco, but it tastes like CHICKEN, because I got my chuckle (charcoal) from the barbeque!"
"What? It's apple tobacco?" seier dei lokale heller skuffa.
Anyways; me set kursen retning ny øy, nytt land, og nytt språk. Ein knapp dags segling vil det ta før me kjem til den "franske" øya Martinique. Ruth Helene er framleis med som mannskap, og målet er å nå Dominikanske Republikk før ho skal heim att.
Seglasen nordover går strålande, og me nyttar høvet til å fiske, slappe av, og slikke sol. Etter kort tid er me framme i hovudstaden Fort De France. Me kastar ankeret, og tøffer inn til land i Durex II. Me vert øyeblikkeleg overraska over kor moderne, fint, systematisk og fransk alt skulle vere! Infrastrukturen var den beste me hadde sett sidan Europa, og det var mange fine (og dyre) franske restaurantar og bakeri.
Me slår oss til ro, og finn ut at om kun kort tid skal karnevalet sprakast i gang her òg! Det er masse musikk, dansande lokale skjønnhetar og liv og røre i heile byen.
 Men hovudgrunnen for vårt stopp her er ikkje karneval, men surf! Me har lest i Stormrider Guiden vår at bølgene på aust- og nordsida av øya skal vere meir enn brukbare. Men å komme seg til dei, skulle vise seg å vere ein utfordring! I all hovudsak på grunn av språket. Franskkunnskapane våre (Gabriel) sette me ifrå oss i Marokko. Men etter mykje om og men, kjem me oss på ein buss, som visstnok skal går i riktig retning. Det var litt lite plass, men me klarer å trykke inn både fire surfebrett, samt kiteutstyret til Ruth Helene.
På vegen legg me merke til at me ikkje er dei einaste kvite i bussen. I baksetet sitt ein kvit kar på vår alder med skjegg og hatt, samt tre jenter. Etter kvart fann me ut at det var meir enn berre hudfargen me hadde til felles! Dei amerikanske franskstudentane Charles, Sarah, Sara og Kem var òg på veg til samme stranda for å surfe.
Vel framme måtte me jobbe oss igjennom (litt) tett jungel, med giftige tre (slike du ikkje bør stå under når det regner, viss du ikkje har eit DØDSØNSKE), før me til slutt kjem oss ned til eit sammensurium av strender! Her var det uten tvil potensiale for ganske bra surfing, det var berre synd at me nok ein gong kom på feil tidspunkt, og dei bra bølgene var heller fråverande.
På vegen heimover inviterer me våre nye amerikanske venner på vorspiel i båten, og planlegger å sample utelivet i Fransk Karibisk territorium. Også dette skulle vere ein skuffelse, så etter ikkje mange dagar, segler me litt lenger nord for å prøve lykken i nærheten av Tomate-stranda, på nordvestkysten.
Også her var det lite gaz i bølgene, så me driter etterkvart i heile Martinique, og setter kursen mot endå ei fransk karibisk øy; Guadeloupe (den som ser ut som ein sommarfugl!), med ein planlagt pitstop innom Dominica for å kjøpe mat, drykk og diesel uten EU-avgifter.
Første stopp blir på nokre småøyer sør for hovudøya. Her navigerer me oss inn mellom brytande bølger, klipper og korallrev for å finne den beste ankringsplassen me nokon sinne har sett! Stille vatn, heilt skjerma for vinden, palmekledd sandstrand og flotte klippeformasjonar! Berre synd at me blei kasta vekk av politiet (reasons unknown) etter få timar. Turen går vidare til Guadeloupe der me møter opp att med Fortitudo med mannskap i hovudstaden Pointe de Pitre.
Dei siste dagane bruker me til litt surf lenger nord på øya, før me kappsegla vidare med Fortitudo. Me vurderte litt forskjellig no vidare; skulle me segle til St. Kitts and Nevis? St. Barths og St. Martin/Sint Maarten? Mykje gode alternativ, vidt forskjellige retningar, men pga av mangel på tid, bestemte me oss for å hoppe over nokre øyer, og heller gå direkte til Antigua and Barbuda. Det skulle bli godt å komme til eit nytt engelsktalande land att!
 |
|
|
|
Eg opnar augene. Rundt meg står ein masse av folk. Den varme væska frå hovudet mitt renn ned i eitt av augene mine og gjer omgjevnaden eit raudt filter. Eg lukkar augene att og høyrer på alle beskjedane som vert gjevne.
"Hald beina hans oppe!" "Legg han i stabilt sideleie"
"Nei, ikkje ta opp beina!"
Nokon pressar noko mjukt mot panna mi. Eg sovnar igjen.
12. januar. Dagen starta særs bra. Det var Jahn Erik sin bursdag, og me låg for anker på utanfor ei lita strand eit stykke frå St. Georges, Grenada. Frå fyrste stund var festen i gang. Det vart sabla champagne til frukost, servert brød og nytrukken kaffi. Jahn Eriks store dag. Tjuefem år gamal. Me venta besøk. Ryktet hadde spredd seg i Karibien om to stykk strendingar som var på veg til Grenada for å være med Draugen å segla. Forutan desse to sku me også møte Havfrilla og Fortitudo i St. Georges. Mekaniker og spansktolk, Sondre frå Fortitudo hadde gløymt ein del saker i Draugen nokre dagar tidlegare i Tobago. Den slags klønete handlingar må ein betale for, stadfesta Jahn Erik, som hadde planen klar for korleis han sku underhalde seg sjølv denne store dagen. Før nokon andre var oppe frå køyene hadde Jahn Erik allereie teikna ferdig kartet. Kartet som viste kor skatten skulle begravast. Me la buksa og lommelykta (pluss ei flaske rom som belønning for arbeidet) til Sondre i ei provisorisk skattekiste av plastikkpose og gravde det ned i ei hule på ei lita strand ikkje langt unna.
"Sjukbilæn e på væi" høyrer eg ein nordlending sei, langt borte. Eg opnar det aine auga att. Det er litt mindre folk rundt meg no. Caroline står over meg saman med eit par andre.
"Per, du har kudda deg og blør litt fra håve. Men det kåmme til å gå fint!" Seier ho med ei roleg stemme.
"Det kåmme någen og hente deg snart."
Eg prøver å ta handa hennes, men trekker meg då eg ser at heile armen min er dekka av blod. "Pass på at han ikkæ snur hodæ og og ser blopølæn han liggæ i!"
Hah, takk for den, tenker eg. Eg må sjå! Men i det eg skal til å snu hovudet for å sjå den raude fargen vert alt svart i staden.
Etter at skatten vart nedgraven satt me kursen mot marinaen i St Georges. Aldri før hadde me sett så mange kjente båtar på ein gong. Fortitudo, Havfrilla, Skamløs, Johanna, Safari og El Mar var alle plass. Oppmøtet var nesten komplett, forutan to strendingar som vart strenda på stranda i Miami, då dei hadde glømt å kjøpe flybillett vidare derifrå.
Etter ein deilig dusj og nachosbursgsmiddag vart festen eit fakum. Som avledningsmanøver for å bake kake i fred vart festen flytta over til den 27 fots store Albin Vegaen, Havfrilla - som etterkvart vart liggande 50 cm lågare i vatnet ettersom dette vart ein stor fest. Kort tid etter at kaka vart servert hadde tyskarane i nabobåten fått nok. Dei satt rett og slett ikkje pris på norske ungdommar som sang Alan Jackson i kor, og tilkalla dermed vaktane. Vaktane sa høflig at dersom me ville feste, så kunne me jo bare reise bort til badebassenget. Der kunne me ikkje være til nokons sjenanse. God idè! Pool-party!
Ikkje lenge etter adkomst kom nokon med ein ny god idè - skinnydippping! Så mykje nakenbading vart det ikkje. Overivrig etter å å komme meg ut i vatnet stupte eg uti med hovudet fyrst. Eit vakkert marinestup tenkte eg i det eg flaug gjennom lufta. Men så vakkert vart det ikkje. Badebassenget låg feil veg. Den grunne sida for småungar var ikkje på andre sida som eg raskt hadde kalkulert få sekundar tidlegare. Og ikkje mange centimeter etter ei elegant brytning av vassflata stoppa alt opp.
Sjukebilen kjem. Den gamle Hi-Acen minnar om alt anna enn ein ambulanse. Dei slår ned eit sete som fungerer som sjukeseng og køyrer avgarde mot sjukehuset i det rolege rastafaritempoet som pregar heile Karibien.
Brått stoppar bilen i ei sliten bakgate. Kva skjer? Skal ambulansesjåføren stoppe for å pisse? Nei, me er framme. Dei legg meg på ei tralle og trillar meg inn i eit smug mellom to falleferdige murbygg og vidare inn ei lita dør som fører til eit lite grønt rom med brune striper frå vasslekasjer på veggane. Caroline får lommeboka mi med all personleg informasjon mens eg vert geleida inn bak dusjforhenget som deler rommet i to. Eg kjem til å tenke på reklamefilmane til Europeiske Reiseforsikring der det blandt anna er ein kar som får amputert feil fot. Enkelte leger og sykehus i utlandet bør du holde deg langt unna - Europeisk vet heldigvis hvilke! Det veit uheldigvis ikkje eg.
Ein svær, svart mann med doktorkostyme ankommer rommet, fulgt av ei rekke sjukesøstre. Dei kikkar raskt på meg og tar fram ein barberhøvel. Ikkje lenge etter manglar eg store delar av den stolte manken min. Dei seier ikkje eit ord til meg. Eg prøver å få i gang ein samtale om kva som skjer, men dei ser berre bekymra på kvarandre. Eg spør om dei må sy meg. Legen svarar ja. Eg spør kor mange sting. Han svarar sju.
"Oh, fuck!" Svarar eg raskt. Eg kjem til å sjå ut som Harry Potter.
Han bøyar seg over meg og ser meg strengt inn i augene.
"WHY are you using this kind of obscure language? IN FRONT OF THE LADIES!?"
"Øhh... I`m sorry!"
Så syr dei. Panna fyrst, så nasen. Dei behandlar haka mi med eitt eller anna. Såret på adamseplet treng dei ikkje gjere noko med. Det går opp for meg at eg kanskje har vore heldig som ikkje har brekt nakken, og framleis har dei asymetriske tenna mina sånn nokon lunde i godt behold.
Ikkje lenge etter er rommet tomt. Sjukehuspersonalet har berre fordufta. Eg reiser meg frå sjukesenga og drar opp att dusjforhenget. På den andre sida står Caroline og ser ein smule bekymra ut. Ved sida av ho står ei kontordame. Eg spør ho om det er ein spegel å låne. Nei, det har dei ikkje på dette sjukhuset. Eg ser engstelig opp på kvinnemennesket som jobbar der.
"So.. Now what?"
"You`re finish. The door is that way."
Skal eg ikkje betale noko, spør eg. Nei. Legetenester er gratis her. Så dersom nokon sku vurdere å skade seg i Karibien, så er Grenada definitivt staden å gjere det.
Caroline tar meg med ut. Me står igjen i den samme bakgata. Men denne gongen står det ikkje noko sjukbil i nærleiken. Ikkje eit menneske eller ein lyd er å sjå eller høyre i området. Kor faen er me? Etter litt om og men får me overtalt kontordama til å bestille ein taxi.
Taxien tar oss tilbake til Port Louis- High Class Marina. Det er framleis god stemning, så me sett oss ned og tar ein pils før me reiser vidare til båten for å sove.
Neste morgon våknar eg av at Caroline ristar i meg.
"Per, mamma har sendt melding. Det var vå jordskjelv på Haiti. Det er visst tsunamivarsel i heile Karibien!"
|
|
Mangelen på store nok bølger har ført til at surfingen ikke har vært det helt store de siste dagene. På onsdag kjørte vi ti minutter nordover fra Taghazout for å surfe på større bølger, men disse var til gjengjeld nesten litt for store. Tilbake på Panorama var igjen sjøen for flat. I bytte har vi derfor kost oss i den brennhete sola og egentlig bare nytt tilværelses som turist i et fremmed land. Det er ikke feil det heller! 
Telefon
